ਨਿਰਦੇਸ਼

ਜੂਨੀਪਰ ਨੀਲੇ ਤੀਰ ਦੀ ਝਾੜ


ਜੂਨੀਪਰ ਬਲੂ ਐਰੋ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਲੁੱਕ ਕਾਰਨ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ. ਤੰਗ ਅਤੇ ਕਾਲਮ ਦੇ ਤਾਜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੂਨੀਪਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਵਰਗਾ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਇਸ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਫੋਟੋ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ.

ਝਾੜੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ

ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਨੀਲਾ ਤੀਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਨੀਲਾ ਤੀਰ”. ਚਮਕਦਾਰ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਝਾੜੀ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ. ਇਹ ਛੋਹਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਹੈ. ਬਾਲਗ ਪੌਦਾ ਲਗਭਗ 5 ਮੀਟਰ ਦੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ. ਝਾੜੀ ਨੂੰ ਨੀਲੀਆਂ ਸ਼ੰਕੂ ਨਾਲ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ. ਜੂਨੀਪਰ ਬਲੂ ਐਰੋ ਦੇ ਫਾਇਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀਆਂ ਹੇਠਲੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਤਣੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੋਂ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੌਕੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਜੁਨੀਪਰ ਬਲੂ ਚੱਟਾਨ ਦੀ ਕਿਸਮ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ. ਇਹ ਕਿਸਮ ਅਕਸਰ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਡਿਜ਼ਾਇਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਛੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੋਰਚਿਆਂ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਲਈ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਜੂਨੀਪਰ ਬਲੂ ਐਰੋ ਦੇ ਫਾਇਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ:

  • ਠੰਡ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ;
  • ਮਿੱਟੀ ਪ੍ਰਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲਤਾ;
  • ਮਾੜੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਪ੍ਰਤੀ ਟਾਕਰੇ.

ਝਾੜੀ ਅੰਸ਼ਕ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਧੁੱਪ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਸਾਈਟ ਤੇ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਜੂਨੀਪਰ ਗਰਮ ਹਵਾਵਾਂ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਬਿਨਾਂ ਡਰਾਫਟ ਦੇ ਉਤਰਨ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੋ. ਸੂਈਆਂ ਦੇ ਅਸਥਿਰ ਉਤਪਾਦਨ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ, ਜੂਨੀਪਰ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜੂਨੀਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੜੋਤ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕੋ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਨਿਕਾਸ ਕਰਨਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕਰੋ. ਲੈਂਡਿੰਗ ਲਈ ਆਦਰਸ਼ ਸਥਾਨ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪਹਾੜੀ ਹੈ.

ਨੀਲਾ ਤੀਰ: ਵਧ ਰਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ

ਜੁਨੀਪਰ ਕੇਅਰ

ਨੀਲੇ ਤੀਰ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੰਟੇਨਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹਾਂ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਝਾੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਸਾਈਟ ਤੇ adਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਰੂਟ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਰੂਟ ਜਾਂ ਰੇਡੀਓਫਾਰਮ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਨੀਲੇ ਤੀਰ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਆਮ ਵਾਂਗ ਹਨ.

ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈਂਡਿੰਗ ਟੋਏ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੁੰਗੇ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 2 ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਡਰੇਨੇਜ ਟੋਏ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਫਿਰ ਇਕ ਝਾੜੀ ਦਾ ਬੂਟਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨਾਲ .ੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਪੀਟ, ਰੇਤ ਅਤੇ ਸ਼ੀਟ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਜੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਗ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਇਸ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚੂਨਾ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਐਸੀਡਿਟੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਲਾਉਣਾ ਦੌਰਾਨ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਖਾਦ ਦੇਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ. ਇਹ ਵਿਧੀ ਰੂਟ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਵਿਚ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਨੀਲੇ ਤੀਰ ਜੂਨੀਪਰ ਨੂੰ ਸੁਹਜ ਦੀ ਦਿੱਖ ਦੇਣ ਲਈ, ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਸੱਕ ਅਤੇ ਪਾਈਨ ਚਿਪਸ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਇਕ ਘਟਾਓਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ. ਅਜਿਹੀ ਘਟਾਓਣਾ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਬੂਟੀ ਅਤੇ ਸੁੱਕਣ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗੀ.

ਜੂਨੀਪਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਬਸੰਤ ਜਾਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੰਟੇਨਰ ਤੋਂ ਬੂਟੇ ਸਾਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੂਨੀਪਰ ਤੋਂ ਇਕ ਐਲੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੌਦੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 1.5-2 ਮੀਟਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ. ਸੰਘਣੀ ਲਾਉਣਾ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੂਨੀਅਰ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਝਾੜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ 30 ਸੈ.ਮੀ. ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਫਾਲਤੂ ਦੇ ਬੇਯੂਨੈੱਟ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ. ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਜੜ੍ਹਾਂ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ.

ਜੂਨੀਪਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਜਿਆ ਜਾਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਅਕਸਰ ਨਹੀਂ. ਨੀਲੇ ਤੀਰ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸੰਖੇਪ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਨਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ.

ਸੁੱਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਲਗ ਬੂਟੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਿੰਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਬੂਟੇ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ 2-3 ਵਾਰ. ਜੇ ਮਿੱਟੀ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ chedਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣਾ ਵੀ ਘੱਟ ਅਕਸਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਬੂਟੇ ਦੀ ਇਹ ਕਿਸਮ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਜੂਨੀਅਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਮੀ ਫੰਗਲ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿ ਜੂਨੀਪਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਨੀਲਾ ਤੀਰ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਰੋਧਕ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱ .ਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ. ਜੂਨੀਪਰ ਅਕਸਰ ਅਕਸਰ ਜੰਗਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਸੂਈਆਂ ਭੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੂਰ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ. ਲਾਗ ਝਾੜੀ ਦੇ ਸੱਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਹਰ 10 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਈਟੋਨਾਈਸਾਈਡ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਜੰਗਾਲ ਦੀ ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਜੂਨੀਪਰਾਂ ਨੂੰ ਸੇਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਨਾਸ਼ਪਾਤੀਆਂ, ਨਦੀਨ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਸੁਆਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਕੀੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਐਫੀਡਜ਼ ਆਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਫਾਈਟੋ ਫਾਰਮ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਬੂਟੇ ਦੀ ਹਰ 10-14 ਦਿਨ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਮਾਈਨਿੰਗ ਕੀੜਾ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਫੈਸਲਾ ਹੱਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਬਾਲਗ ਜੂਨੀਪਰ ਬਲੂ ਐਰੋ ਠੰਡ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ coverੱਕਣ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਪੌਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ.

ਇਸ ਲਈ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਵਾਨ ਬੂਟੇ ਨੂੰ beੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਸਮੈਟਿਕ ਵਾਲ ਕੱਟਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ.

ਤਾਂ ਕਿ ਜੂਨੀਪਰ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਬਰਫ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਨਾ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾੜੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ.

ਜੁਨੀਪਰ ਪ੍ਰਸਾਰ

ਸਾਰੇ ਮੌਜੂਦਾ methodsੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੂਨੀਪਰ ਬਲੂ ਐਰੋ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਕਟਿੰਗਜ਼ ਜਾਂ ਬੀਜ ਦੁਆਰਾ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਕਟਿੰਗਜ਼ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਵਿਧੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜੂਨੀਪਰਾਂ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਵਿਚ ਕਟਿੰਗਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੂਟ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪੌਦਾ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ. ਕਟਿੰਗਜ਼ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਮਤ ਵਧਣੀ ਦੇ ਸਿਖਰ ਲੈ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ. ਕਮਤ ਵਧਣੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੱਟੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੀ ਸੱਕ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਸ਼ੂਟ 'ਤੇ ਰਹੇ. ਫਿਰ ਡੰਡੀ ਨੂੰ 3-4 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਤੱਕ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.

ਜੂਨੀਅਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ

ਪਲਾਂਟ ਦੀਆਂ ਕਟਿੰਗਾਂ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਜਵਾਨ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹਾਂ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਮਿੱਟੀ looseਿੱਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਪੀਟ ਅਤੇ ਰੇਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਬਕਸੇ ਵਿੱਚ ਕਟਿੰਗਜ਼ ਲਗਾਉਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ. ਲਗਭਗ 3 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਲਾਉਣਾ. ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਕਟਿੰਗਜ਼ ਨੂੰ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਕੋਣ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਫਿਰ ਗਰੀਨਹਾhouseਸ ਵਿਚ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਕਸੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ. ਨੌਜਵਾਨ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ. ਇਹ ਬਾਕਾਇਦਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਪਰੇਅ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ. ਪਹਿਲੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਬੀਜਣ ਤੋਂ 50-90 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਗੀਆਂ.

ਜੂਨੀਪਰ ਬੀਜ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੀ ਬੀਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਫੈਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਪੌਦਾ 7-8 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ.